من سحر نمی دانم.من فقط روحم را که بزرگ بود و سنگین بود گستراندم.من سحر نمی دانم.گفتی زمستان شده ای و من دلم به حالت سوخت، پس روحم را که بزرگ شده بود و سنگین بود مثل چادری روی تو کشیدم و ذکر عشق خواندم تا تو سوختی.من سحر نمی دانم.نفس هات به شماره افتاده بود و روح من با تنفس تو می تپید.گفتم:دوستت دارم. و تو دیگر نفس نکشیدی و روح من از تپش ایستاد.گفتم نکند تو را کشته ام؟نکند من مرده باشم؟پس روحم را از روی تو برچیدم اما تو نبودی.غیب شده بودی.گفتم که سحر نمی دانم.

            برگرفته از کتاب:"روح ماه خداوند را ببوس" نوشته ی مصطفی مستور

واژه ها را...

چشم هایت...

باران و پنجره هایش...

شعرهایم را...

که دریچه ای به سوی دلتنگی های من است،

لگد می شوند

                                                            و تو میخندی!!

تو را دارم اي گل، جهان با من است            تو تا با مني، جان جان با من است.

چو مي‌تابد از دور پيشاني‌ات                          كران تا كران آسمان با من است.

چو خندان به سوي من آيي به مهر             بهاري پر از ارغوان با من است !

كنار تو هر لحظه گويم به خويش            كه خوشبختي بي‌كران با من است.

روانم بياسايد از هر غمي                       چو بينم كه مهرت روان با من است.

چه غم دارم از تلخي روزگار،                  شكر خنده ی آن دهان با من است