حلقه های مداوم پیاپی تا دور دست!

تصمیم درست صادقانه.

با خود وفادار می مانم آیا؟ یا راهی سخت در اختیار می کنم؟ 

شبنم و برگها یخ زده اند و آرزوهای من نیز !

ابرهای برف زا در آسمان در هم میپیچد

باد می وزد و طوفان در میرسد

دردهای من نیز !

یخ آب می شود در روح من در اندیشه های من

بهار حضور توست ، بودن توست.

کسی میگوید آری به بودنم،

به من، به تو

و از انتظار طولانی شنیدن پاسخ من ، پاسخ تو ، خسته نمیشود !

پرواز اعتماد را تجربه کنیم

وگرنه میشکنیم بالهای دوستی مان را ...

                                                       آرامگاه حافظ۲

                                           آرامگاه حافظ ۳

اما دستش به شستی نمی رسید.

آخر سر وقتی  رسید ،پاهایش به زمین نمیرسد .

وقتی پاهایش به زمین ، دستهایش به شستی رسید،

دیگر نمیخواست این پیانوی قدیمی را بزند.

                                 (بر گرفته از کتاب "پاک کن جادویی" نوشته ی شل سیلور استاین)

خیلی غزل بارانی ات را دوست دارم

آیینه ی پیشانی ات را دوست دارم

گاهی پر از تردیدهای بی دلیلی

تردیدهای آنی ات را دوست دارم

در عمق چشمت حالتی مرموز داری

دلشوره ی پنهانی ات را دوست دارم

گاهی سکوتت میل بشکستن ندارد

خاموشی طولانی ات را دوست دارم

وقتی که با دریا و ساحل همزبانی

آرامش طوفانی ات را دوست دارم

همواره مثل بادها سامان نداری

من بی سروسامانی ات را دوست دارم

باور کن حرف حرفت از "الف" تا

آن نقطه ی پایانی ات را دوست دارم

تا روشنایی باز از من رو نگیرد

کورش برخیز اینجا کسی بیدار نیست

ایران تو ویران شده اما کسی هوشیار نیست

بردند سکندرهای پست ، بردند عرب ها و مغول

بنیان و بنیاد شکوه

برخیز ببین ای ساربان ، گمراهی این مردمان

در این شب خسته دلان،خورشید شو شاه جهان!

اکنون که وقت خواب نیست!!!

ماندن در این مرداب

آرام آرام از افق خورشید سر بر میکشد

اما عجب دارد هنوز ، گویی که ره گم کرده است

آن سرزمین پر جلال

آن مردم شادوبزرگ ،پس کو گجا رفت و چه شد؟!

باور نداری هنوز اما دگر کورش کجاست؟

در زیر خاک سالها دل خوش به ما بیدارها … !!!!!!

                      دلتنگم و دیدار تو درمان من است    

                                 بی رنگ رخت زمانه زندان من است

                      بر هیچ تنی مباد و بر هیچ تنی

                                  آنچه از غم هجران تو بر جان من است

عشق عشق می آفریند

عشق زندگی می بخشد

زندگی رنج به همراه دارد

رنج دلشوره می آفریند

دلشوره جرأت می بخشد

جرأت اعتماد به همراه دارد

اعتماد امید می آفریند

امید زندگی می بخشد

زندگی عشق می آفریند

عشق عشق می آفریند ! ...

آن که میگوید دوستت دارم

خنیاگر غمگینی ست

که آوازش را از دست داده است.

ای کاش عشق را زبان سخن بود!

هزار کاکلی شاد ،

در چشمان توست.

هزار قناری خاموش در گلوی من.

عشق را ،

           ای کاش زبان سخن بود!

آنکه میگوید دوستت دارم

دل اندوهگین شبی ست

                         که مهتابش را میجوید.

ای کاش عشق را،

                   زبان سخن بود.

هزار آفتاب خندان در خرام توست

هزار ستاره ی گریان

در تمنای من.

عشق را     زبان سخن بود.