هر بامداد تا نور مهر مي دمد از كوه هاي دور

من بال مي گشايم ، چابك تر از نسيم

پيغام صبحدم را

با شعرهاي روشن

پرواز مي دهم .

انبوه خفتگان را

با نغمه هاي شيرين

آواز مي دهم

از جان زنده ، از نفس تازه ، از غرور .

اما در ازدحام خيابان

گم مي شود صداي من و نغمه هاي من .

گويند اين و آن :

" خود را از اين تكاپوي بيهوده وارهان !

بي حاصل است اين همه فرياد

در گوش هاي كر !

ديوانه حرف مي زند از نور

با موش هاي كور ! "

آواز مي دهم .

پيغام صبحدم را پرواز میدهم

هر سو كه مي روم،در گوش این و آن

حتي در ازدحام خيابان از نور حرف می زنم

از نورحرف می زنم، از نور حرف می زنم،از نور حرف میزنم

هر چه با من اینجاست رنگ رخ باخته است

کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

یاد رنگینی در خاطر من گریه می انگیزد

ارغوانم دارد می گرید

چون دل من که چنین خون آلود،هر دم از بیم فرو می ریزد

ارغوان ! این چه رازیست که هر بار بهار با عزای دل ما می آید؟

این چنین بر جگر سوختگان داغ بر داغ می افزاید

بامدادان که کبوترها،بر لب پنجره باز سحرغلغله می آغازند

به تماشاگه پرواز ببر

یاد رنگین رفیقانم را بر زبان داشته باش