می دانم ،

اگر مثلا خودکار کسی گم بشود

بخوان

برایم شعری بخوان

و عبور رویایی پرستو ها را

از پشت پنجره ای که دیوار ندارد ،رنگ بزن!

اسرار اشک هایت را، بخوان

وقتی که چشمانم را خیره خیره مینگری...

شعرهایت همیشه غمناکند

و گونه هایت خیس.

بخوان

برایم شعری بخوان

و پنجرهای نیمه بسته ی دلم را باز کن!

دفتر شعرت را، باد

ورق میزند

و موهای من

پریشان میشوند...

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری             دانی که رسیدن هنر گام زمان است

تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی                  بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود                   دریا شود آن رود که پیوسته روان است

از روی تو دل کندنم آموخت زمانی                   این دیده کز آن روست که خونابه فشان است

دردا و دریغا که در این بازی خونین                  بازیچه ی ایام، دل آدمیان است

دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت                   این دشت که پامال سواران خزان است

روزی که بجنبد نفس باد بهاری                         بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی                    دردی است در این سینه که همزاد جهان است

از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند                 یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است

خون می رود از دیده در این کنج صبوری           این صبر که من می کنم افشردن جان است