چون آریایی تک سوار        پر رنگ چون رنگ بهار

گرد آفرید قصه ها          صحرایی و دریاییم

ازناز من گل ها شکفت   کوه از غرور من نگفت؟؟؟

سرخی آتش از من است       احساس دریا با من است

 لبخند نوروزی منم             سیمای پیروزی منم

زیبا چو مهتاب جنوب           یلدای بهروزی منم

 با من شود خاکم بهار       صحرا ز یادم نغمه سار

چشمه بجوشد از زمین           راهی دریا آبشار...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تو تنها کسی هستی

که وقتی باد می آید

مثل من از اضطراب سایه ها سرشاری!

تو تنها کسی هستی

که در هوای بی کسی من

به پرواز در می آیی

و مرا می بری تا اوج

تو تنها کسی هستی

که وقتی به چشمانم می نگری

نجابت شاخه های یاس را می بویی!

تو تنها کسی هستی که تنهایی ، و تنهایی مرا می فهمی!

همه آمدند و رفتند

تو تنها کسی هستی که می دانم

برایت از غربتی نوشته ام
که جهانی است
و تا چشم کار می کند از پرده ی اشکی نوشته ام
که پوشانده تمام کوچه های مجاوری
که ختم به خاکستری خوابگاه غروب است
برایم نوشته ای
اصلا
به جای حفظ این همه قانون
گوشواره های بدل بیاویز و
سایه ی فیروزه ای بزن
و گوشه ی لبهات
برای مزمزه ، چند قطعه جاز سبک تر از کاه و...
فقط شبیه خودت که نباشی،
دیگر نه غربتی ست
و نه بغض قرمزی
که ماسیده روی سفیدی چشمت.