دوست داشتن مردن است

                    و از نو زیستن ،

                             و از نو مردن :

دوست داشتن یعنی زنده بودن.

 دوستت دارم

             چون فانی ام

                            و تو نیز!

ترا دیدم ، از تنگنای زمان جستم

ترا دیدم ، شور عدم در من گرفت

و بیندیش که سودایی مرگم

کنار تو ، زنبق سیرابم.

دوست من،هستی ترس انگیز است !

به صخره ی من ریز ، مرا در خود بسای ، که پوشیده از خزه ی نامم.

بروی ،که تری تو ، چهره ی خواب اندود مرا خوش است

غوغای چشم و ستاره فرو نشست ، و بمان تا شنوده ی آسمان ها شویم

بدرآ ، بی خدایی مرا بیا ، محراب بی آغازم شو !

نزدیک آی ، تا سراسر "من " شوم.

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای میخواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده میگیرد

و هر دانه ی برفی به اشکی نریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است،

از حرکات ناکرده،

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده ...

در این سکوت حقیقت ما نهفته است ،

حقیقت تو و من!

                                                         مارکوت بیکل

دیگر این پنجره بگشای که من

به ستوه آمدم از این شب تنگ

دیر گاهی ست که در خانه ی همسایه ی من خوانده خروس

وین شب تلخ عبوس

می فشارد به دلم پای درنگ .

دیرگاهی است که من در دل این شام سیاه

پشت این پنجره بیدار و خموش

مانده ام چشم به راه!

همه چشم و همه گوش :

مست آن بانگ دل آویز که می آید نرم

محوآن اختر شب تاب که می سوزد گرم

مات آن پرده ی شبگیر که می بازد رنگ .

آری،

این پنجره بگشای که صبح

می درخشد پس این پرده ی تار

می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس

وز دل آینه ام میسترد زنگ فسوس

بوسه ی مهر که در چشم من افشانده شرار

خنده ی روز که با اشک من آمیخته رنگ ....