ديري است نگاهم سوي زابل نگران است

هامون بهاري همه جا خــوار خزان است

نيلـــــوفر آبي به دل خاك نهان است

ضحاك ستم در دل اين دشت دوان است

گفتــــــــند هزاره به هزاره تو بزايي

زنگ از رخ غم‌ديده‌ي ايران ، بزدايـــي

فرياد كــــــــني بر ستم و ظلم نپايي

اي آرزوي مردم ايران تو كجـــــــايي

گفتـند كه خورشيد جهان‌تاب ، تويي تو

سرمايه‌ي هر چشــمه و هر آب ، تويي تو

در ديده‌ي خون‌بار جهان ، خواب ، تويي تو

مواج و خروشــــنده و بي‌تاب ، تويي تو

گفتـــــند كه نيلوفر تو ، مادر داد است

گفتــــند كه هوشيدر ماه ، از تو بزادست

اينك رخ تو ، پايگه غصــــــه و ياد است

آن دشت پر از عشق ، كنون خانه‌ي باد است

كو مژده‌ي پيروزي بهـــــــرام ظفرمند ؟

كو دست فريدون كه به ضحـــاك نهد بند ؟

كو موج خروشان سراسيمه‌ي چون قنـــد ؟

گرشاسپ ، كجا تخــــــم عدالت بپراكند ؟

نيــزار تو ، ديگر به نظر ، رشك جنان نيست

آن بره‌ي ايزد به كنــــــار تو دوان نيست

دوشيزه‌ي بكري به كـــران تو ، چمان نيست

نيلـــــــــوفر آبي تو در آب عيان نيست

ديگر گز تو ، تيـــــر به چشم جهلا نيست

ياريگـــــــــر روز بد و رنج عقلا نيست

اميد رهايي ، ز كف شيــــــــر بلا نيست

سيمرغ ، دگر در غـــــم تنهايي ما نيست

چشمم به ره داد فــــــريدون ، كه بيايد

زنجير ، ز پاي همه شيران ، بگشــــــايد

ضحاك ستم را به خوشـــــي ، بند نمايد

در كوه دماونـــــــــد و برآن هيچ نپايد

افسوس ، فريدون شده ترســـان و گريزان

ديوان سپيـــــــــد و سيه ظلم ، فراوان

آشفته ز توران بلا ، مهد دليـــــــــران

دل‌هاي همه غم‌زدگان ، ســــوي تو پويان

هر شب، به اميـــــد رخ فرداي تو تا كي ؟

غم‌ديده و دل‌بسته و شيــــداي تو تا كي ؟

بيهوده بسوزم به تمنـــــــاي تو تا كي ؟

تا كي به خيـــــــــال رخ زيباي تو تا كي

خامش منشين ، از همه ســـو، جوش بر آور

پر كن همـــــــه عالم ز صفاي در و گوهر

نيلــــــــــوفر رنگين ز دل خويش بر‌آور

هوشيــــــــدرمه‌چهــــره‌ي آزاده بپرور

امواج تو اينك ، ز ســــــرشك من و ما زاد

رفت آن همه زيبايي و اميــــــــد تو بر باد

آن قرعه‌ي نابـــــــــودي ، بر نام تو افتاد

زد بوسه ، لب مرگ، بر آن چهــــره‌ي ناشاد

اندوه تو ، شــــــــادي ز دل آدميان ، برد

اميد رهايي به دل اهل جهــــــــان ، مرد

اشكم چو يخ اندر دل غمگين من افســـــرد

چشمان من از لحظه‌ي ديدار تو پژمـــــــرد

اميد من افسوس ، همه خواب و خيــــال است

آزادي اين ملت غم‌ديده ، محـــــــا ل است

از بار ستم ، قامت اين قـــــــوم ، هلال است

آن قامت چون ســرو كنون گشته چو دال است

افسوس ، از آن آب گهر‌زاي تو ، افســـــــوس

افسوس ، از آن چهره‌ي زيباي تو ، افســـــوس

افسوس ، زنيلوفر بوياي تو ، افســــــــــوس

افسوس ، ز دوشيزه‌ي نازاي تو ، افســـــــوس