روزی دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.

روزی که کمترین سرود

بوسه است

و هر انسان برای هرانسان برادری ست.

روزی که دیگر درهای خانه را نمی بندند

قفل

افسانه ای ست

و قلب برای زندگی بس است.

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.

روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست.

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه نبرم.

روزی که هر لب ترانه ای ست

تا کم ترین سرود بوسه باشد.

روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود.

روزی که ما

دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم...

و من آن روز را انتظار میکشم

حتی اگر روزی که دیگر نباشم!