آه ای آیینه جان ، آیینه جان!

نیست از خواب توخوش تر در جهان

خواب خوش دیدی،ولی آن زیب و فر

می کند بیداریت را تلخ تر

آخر از سیبی دلت خون میکنند

زین بهشتت نیز بیرون میکنند

مایه ی درد است بیداری مرد

آه ازین بیداری پر داغ و درد

خفتگان را گر سبکباری خوش است

شبروان را رنج بیداری خوش است

گر چه بیداری همه حیف است و کاش

ای دل دیدار جو بیدار باش

هم به بیداری توانی پی سپرد

خفته هرگز ره به مقصودی نبرد.

پر ز درد است آینه ،پیداست این

چشم گریان می نهد بر آستین

هر طرف تا چشم میبیند شب است

آسمان کور شب بی کوکب است

آینه می گرید از بخت سیاه

گریه ی ایینه بی اشک است و اه

در چنین شب های بی فریاد رس

روز خوش در خواب باید دید و بس.