واژه ها را...

چشم هایت...

باران و پنجره هایش...

شعرهایم را...

که دریچه ای به سوی دلتنگی های من است،

لگد می شوند

                                                            و تو میخندی!!

تو را دارم اي گل، جهان با من است            تو تا با مني، جان جان با من است.

چو مي‌تابد از دور پيشاني‌ات                          كران تا كران آسمان با من است.

چو خندان به سوي من آيي به مهر             بهاري پر از ارغوان با من است !

كنار تو هر لحظه گويم به خويش            كه خوشبختي بي‌كران با من است.

روانم بياسايد از هر غمي                       چو بينم كه مهرت روان با من است.

چه غم دارم از تلخي روزگار،                  شكر خنده ی آن دهان با من است