بس که جفا ز خار و گل،دید دل رمیده ام

همچو نسیم از این چمن پای برون کشیده ام

شمع طرب ز بخت ما،آتش خانه سوز شد

گشت بلای جان من،عشق به جان خریده ام

حاصل دور زندگی صحبت آشنا بود

تا تو زمن بریده ای،من زجهان بریده ام

تا به کنار من بودی،بود به جا قرار دل

رفتی و رفت راحت از خاطر آرمیده ام

تا تو مراد من دهی،کشته فراق تو مرا

تا تو به داد من رسی من به خدا رسیده ام

چون به بهار سر کند،لاله ز خاک من برون

ای گل تازه یاد کن،از دل داغ دیده ام

یا ز ره وفا بیا،یا ز دل رهی برو

سوخت در انتظار تو،جان به لب رسیده ام