دیگر حتی سرخی دانه های انار هم

      مرا به زندگی ،

                    نمی کند مانوس!

ناامیدی در جان من ریشه دوانده است.

و انتظار

انتهای نگاه سراب زده ام را

             به کویر دلتنگی،

                                خیرانده است.

کجاست دلخوشی های نیمه جان یک فانوس نیمه خاموش

          که در اتفاق باد،

              خاموش خواهد شد.

                                      سکوت غمگینی از هیزم دلتنگی من،

     شعله می کشد به آسمان!!